" Αυτή τη φορά δεν θα γράψω για σένα. Θα γράψω για τις συναντήσεις με γνωστούς που σκάβουν τον τάφο μου εν γνώση μου, για τους καφέδες που καταπίνω για να απασχολώ τον εαυτό μου, για τη γλώσσα μου που την έχω καταπιεί για να μην ψιθυρίζω άθελα μου το όνομα σου.
Θα σου πω πως πέρασαν ήδη 2 μήνες και κάτι , πως είμαι ακόμα αρτιμελής , πως σιγά-σιγά εκπαιδεύομαι στο να ονειρεύομαι μόνο όταν κοιμάμαι . Δε θα σου πω πως το ημερολόγιο μου με ενημερώνει καθημερινά για τον αριθμό των ημερών μακριά σου ούτε πως από τη μέρα που έφυγες κάνω συλλογή από ρολόγια
Για την αγάπη μη με ρωτήσεις , εγώ θα κάνω τον παν να τη μισήσω- ακόμα και αν χρειαστεί να πληρώσω.
Οι σκέψεις μου είναι πλέον τακτοποιημένες σε κουτάκια, όπως ακριβώς η δική σου τετράγωνη λογική.
Είμαι πλέον καλά μου λείπεις μόνο μερικά βράδια.Αφήνω την ανάμνηση σου να χαθεί στο χρόνο. Την κρατάω κρυφή σαν μυστικό που κανείς δε θα μάθει. Όταν κάποια στιγμή εκπληρώσει το πεπρωμένο της θα σταματήσει να με πονά. Άλλωστε ο πόνος είναι φορέας συνείδησης. Από σένα δεν πήρα τίποτα απ'όσα έταξες ούτε επιστρέφονται τα βράδια προσμονής που χαράμισα.
Χαράματα κι εγώ προσποιούμαι πως κοιμάμαι. Ψέμματα σου είπα πως πάω για ύπνο. Ήθελα μονάχα ένα διάλειμμα απ'το δικό μας διάλογο για να πιάσω κουβέντα με τον παλιό σου εαυτό που ακόμα θυμάμαι. Ήθελα λίγο χρόνο με μένα. Για να προλάβω να μιλήσω έστω εικονικά με σένα"
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου