Γύρισα σπίτι , 4 τοίχοι δε με χωρούσαν , έφυγα για την παραλία με σκοπό να ηρεμίσω να νιώσω καλύτερα, να διαγράψω τις σκηνές βίας που είδα, τους υπερήλικες που έκλαιγαν, τα παιδάκια που τρομαγμένα ρωτούσαν τι έγινε, τους φίλους μου που έκλαιγαν και τον πατέρα μου που με κοιτούσε με μάτια γεμάτα θλίψη και απογοήτευση, μάταια δεν κατάφερα τίποτα οι εικόνες ήταν ριζωμένες βαθιά στο μυαλό μου και η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει από θλίψη. Τα μάτια δε γέμισαν , δεν έκλαψα ήμουν μουδιασμένη ή καλύτερα χαμένη ναι χαμένη έτσι ένιωθα. Μπήκα πάλι στο σπίτι, και με πίκρα συνειδητοποιήσα ότι δεν άλλαξε τίποτα. Για ύπνο ούτε λόγος ... ξέσπασα σε κλάματα για τρία μόνο λεπτά αναβιώνοντας στο μυαλό μου όλα αυτά που έχω ζήσει από τη Φιλαδέλφεια μέχρι το ΟΑΚΑ από τις μεγαλύτερες χαρές μέχρι τις μεγαλύτερες πίκρες όλα έντονα όλα δύνατα όπως άρμοζε. Θυμήθηκα τα βράδια που έφευγα από το ΟΑΚΑ απογοητευμένη , τα πρωινά της Κυριακής που ξυπνούσα με λαχτάρα να βρεθώ κόντα της.. μάταια τίποτα δεν άλλαζε! ...