Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ (;)


Πόσες φορές έχει «πέσει» σε ένα τραπέζι φίλων, ζευγαριών, εραστών, πνευματικών και μη ανθρώπων αυτή η ερώτηση.. πόσες διαφορετικές γνώμες, πόσα διαφορετικά επιχειρήματα… πόσες ώρες συζήτησης για κάτι που τελικά δεν φαίνεται να έχει μονολεκτική απάντηση!

Ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με την εμπειρία του μικρή ή μεγάλη έχει μια απάντηση.. Προσωπικά μπήκα πολλές φορές, ειδικότερα τον τελευταίο καιρό στη διαδικασία να το εξηγήσω.. να προσπαθήσω να βρω μέσα μου μια απάντηση να κρίνω σύμφωνα με την εμπειρία μου! Χρειάστηκαν μέρες και ώρες… βουβών σκέψεων ακόμη και υπολογισμών (πόσοι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου άλλαξαν.. άλλαξαν όντως ή ήταν πάντα έτσι κι εγώ απλά δεν το έβλεπα). Τελικά κατέληξα στο ότι δεν πρέπει να πάρω ως παράδειγμα τους άλλους αλλά τον ίδιο μου τον εαυτό.. για να βρω την απάντηση! Τί  έχει αλλάξει σε μένα τα τελευταία 19 χρόνια; Τί έμεινε ίδιο;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έχω περάσει διάφορες ουσιαστικές και ανούσιες φάσεις! Στιγμές που τραντάχτηκα και διαπίστωσα ότι μερικά πράγματα σε μένα χρήζουν άμεσης αλλαγής; ΟΧΙ ΠΟΛΛΕΣ αρκετές όμως για να με βάλουν στη διαδικασία να αλλάξω! Τί άλλαξε τελικά ;; Πολλά όχι πάντα προς το καλό! Σημασία έχει ότι είδα τον εαυτό μου να αλλάζει να ζητά διαφορετικά πράγματα.. να ζυγίζει διαφορετικά τις καταστάσεις σε πολλές περιπτώσεις να αδρανεί εκεί που κανονικά θα έπρεπε να πράττει.. όπως και να έχει οι εμπειρίες και τα βιώματα διαμορφώνουν συνεχώς τον δικό μου χαρακτήρα.. ίσως ορισμένα χαρακτηριστικά μου να μένουν αναλλοίωτα  (μέχρι τώρα) στο χρόνο αυτά όμως είναι ελάχιστα και από ότι φαίνεται στο μέλλον μπορεί να αποτελούν παρελθόν.. σημασία έχει η διαπίστωση του ότι χρόνο με το χρόνο βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει να διαμορφώνεται σύμφωνα με τις συγκυρίες τις διαφορετικές συνθήκες.. να κάνει διαφορετικές επιλογές.. να απογοητεύεται και να επιβεβαιώνεται.. !Η καθημερινή τριβή, η επικοινωνία με τους ανθρώπους αλλά και η κοινωνία που ζω και μεγαλώνω μου επιτάσσει την ανάγκη για αλλαγή.. 
Ακόμα και τα συναισθήματα διαπίστωσα πόσο εύκολα αλλάζουν ..πώς άνθρωποι που σήμερα φαντάζουν σημαντικοί και απαραίτητοι στη ζωή μας αύριο μπορεί να μην είναι τίποτα.. !

 Προσωπικά λοιπόν πιστεύω ότι οι άνθρωποι αλλάζουν ή έστω μπορεί να αλλάξουν και πρέπει να αλλάζουν για να μπορούν να προχωρούν μπροστά!!


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καιρός να φύγω....

Κάτι ο καιρός που άλλαξε απότομα και μας θύμισε βαρύ χειμώνα, κάτι η επιστροφή στις φοιτητικές και όχι μόνο υποχρεώσεις , κάτι η επικαιρότητα που είναι τόσο ψυχοφθόρα, κάτι η μιζέρια της Αθήνας που είναι γεμάτη σκουπίδια ..όλα αυτά μαζί συμβάλλουν στην πτώση της ψυχολογίας μας! Αν και ανέκαθεν ήμουν παιδί του χειμώνα ..αυτού του χουζουρέματος στον καναπέ με την τηλεόραση να παίζει και την κουβέρτα να μου χαρίζει την πιο γλυκιά ηδονή.. τώρα πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά με αποτέλεσμα να θέλω να ξεφύγω..! Να κλείσω τα μάτια σε ο, τι   φθείρει έστω και λίγο την ψυχική μου ηρεμία , να κάνω μόνο όμορφες σκέψεις, να βάλω το πιο όμορφο μου χαμόγελο, να κατεβάσω τα ζεστά μου ρούχα και παπούτσια και να φύγω…για που? Για κάπου για λίγο ..μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι ο χειμώνας ήρθε για να μείνει και θα είναι πολύ δύσκολος!

Τώρα τι; τώρα ποιός;

Γύρισα σπίτι , 4 τοίχοι δε με χωρούσαν , έφυγα για την παραλία με σκοπό να ηρεμίσω να νιώσω καλύτερα, να διαγράψω τις σκηνές βίας που είδα, τους υπερήλικες που έκλαιγαν, τα παιδάκια που τρομαγμένα ρωτούσαν τι έγινε, τους φίλους μου που έκλαιγαν και τον πατέρα μου που με κοιτούσε με μάτια γεμάτα θλίψη και απογοήτευση, μάταια δεν κατάφερα τίποτα οι εικόνες ήταν ριζωμένες βαθιά στο μυαλό μου και η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει από θλίψη. Τα μάτια δε γέμισαν , δεν έκλαψα ήμουν μουδιασμένη ή καλύτερα χαμένη ναι χαμένη έτσι ένιωθα. Μπήκα πάλι στο σπίτι, και με πίκρα συνειδητοποιήσα ότι δεν άλλαξε τίποτα. Για ύπνο ούτε λόγος ... ξέσπασα σε κλάματα για τρία μόνο λεπτά αναβιώνοντας στο μυαλό μου όλα αυτά που έχω ζήσει από τη Φιλαδέλφεια μέχρι το ΟΑΚΑ από τις μεγαλύτερες χαρές μέχρι τις μεγαλύτερες πίκρες όλα έντονα όλα δύνατα όπως άρμοζε. Θυμήθηκα τα βράδια που έφευγα από το ΟΑΚΑ απογοητευμένη , τα πρωινά της Κυριακής που ξυπνούσα με λαχτάρα να βρεθώ κόντα της.. μάταια τίποτα δεν άλλαζε! ...