Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα χαμόγελο για όλους....

Η πιο ζεστή και τρυφερή γιορτή του χρόνου πλησιάζει...! Τα παιχνιδάδικα θα πάρουν φωτιά, τα παιδάκια θα βάλουν το πιο όμορφο τους χαμόγελο για να υποδεχτούν τον αγαπημένο τους  Άγιο και το στολισμένο δέντρο θα πάρει τη περίοπτη θέση του στο ζεστό σαλόνι..!
Όλα αυτά δυστυχώς δεν ισχύουν για όλα τα παιδιά. Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς δεν έχουν όλες οι οικογένειες τη δυνατότητα να ευχαριστήσουν τα παιδάκια τους..επιπλέον πολλά παιδιά δεν έχουν καν οικογένεια!
Θυμάμαι ότι από μικρή την περίοδο των Χριστουγέννων και ίσως λίγο νωρίτερα γαλήνευα από την παιδική μου ανησυχία. Φρόντιζα να είμαι πάντα καλό παιδί με το φόβο μήπως ο ΄Αγιος Βασίλης με τιμωρήσει και δεν μου φέρει το "πολύτιμο" για μένα δώρο! Έτσι και τώρα που πλέον αγγίζω τα 20 μου χρόνια απαγκιστρωμένη από αυτό το φόβο, αισθάνομαι την αναγκή να "γίνω" λίγο καλύτερος άνθρωπός να προσφέρω σε εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη απο μένα "χαμόγελα"!Και κυρίως σε εκείνα τα παιδιά που στερούνται όλα όσα σε μερικά άλλα δίνονται απλόχερα..
Με έναυσμα την ανάγκη για αγάπη που νιώθω τέτοιες μέρες αλλά και ένα άρθρο που έτυχε να διαβάσω για τον οργανισμό "χαμογελο του παιδιού" έγραψα κι εγώ τα δικά μου συναισθήματα ελπίζωντας να παρακινήσω και όσους διαβάσουν το δικό μου κείμενο ! Λίγη αγάπη περισσεύει από όλους...







Παραθέτω ορισμένα στοιχεία για όσους ενδιαφέρονται να βοηθήσουν:
"Χαμόγελο του παιδίου": www.hamogelo.gr
"Μαζί για το παιδί": www.mazigiatopaidi.gr
"Σύλλογος φίλων παιδιών με καρκίνο": www.elpida.org
"Παιδική στέγη": www.paidikesteges.gr
Eπίσης ενημερωθείτε από τους ιερείς της ενορία σας για τυχόν ενισχύσεις σε άπορους, άστεγους ή κάποιο γηροκομείο.








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καιρός να φύγω....

Κάτι ο καιρός που άλλαξε απότομα και μας θύμισε βαρύ χειμώνα, κάτι η επιστροφή στις φοιτητικές και όχι μόνο υποχρεώσεις , κάτι η επικαιρότητα που είναι τόσο ψυχοφθόρα, κάτι η μιζέρια της Αθήνας που είναι γεμάτη σκουπίδια ..όλα αυτά μαζί συμβάλλουν στην πτώση της ψυχολογίας μας! Αν και ανέκαθεν ήμουν παιδί του χειμώνα ..αυτού του χουζουρέματος στον καναπέ με την τηλεόραση να παίζει και την κουβέρτα να μου χαρίζει την πιο γλυκιά ηδονή.. τώρα πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά με αποτέλεσμα να θέλω να ξεφύγω..! Να κλείσω τα μάτια σε ο, τι   φθείρει έστω και λίγο την ψυχική μου ηρεμία , να κάνω μόνο όμορφες σκέψεις, να βάλω το πιο όμορφο μου χαμόγελο, να κατεβάσω τα ζεστά μου ρούχα και παπούτσια και να φύγω…για που? Για κάπου για λίγο ..μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι ο χειμώνας ήρθε για να μείνει και θα είναι πολύ δύσκολος!

ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ (;)

Πόσες φορές έχει «πέσει» σε ένα τραπέζι φίλων, ζευγαριών, εραστών, πνευματικών και μη ανθρώπων αυτή η ερώτηση.. πόσες διαφορετικές γνώμες, πόσα διαφορετικά επιχειρήματα… πόσες ώρες συζήτησης για κάτι που τελικά δεν φαίνεται να έχει μονολεκτική απάντηση! Ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με την εμπειρία του μικρή ή μεγάλη έχει μια απάντηση.. Προσωπικά μπήκα πολλές φορές, ειδικότερα τον τελευταίο καιρό στη διαδικασία να το εξηγήσω.. να προσπαθήσω να βρω μέσα μου μια απάντηση να κρίνω σύμφωνα με την εμπειρία μου! Χρειάστηκαν μέρες και ώρες… βουβών σκέψεων ακόμη και υπολογισμών (πόσοι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου άλλαξαν.. άλλαξαν όντως ή ήταν πάντα έτσι κι εγώ απλά δεν το έβλεπα). Τελικά κατέληξα στο ότι δεν πρέπει να πάρω ως παράδειγμα τους άλλους αλλά τον ίδιο μου τον εαυτό.. για να βρω την απάντηση! Τί   έχει αλλάξει σε μένα τα τελευταία 19 χρόνια; Τί έμεινε ίδιο; Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έχω περάσει διάφορες ουσιαστικές και ανούσιες φάσεις! Στιγμές που τραντάχτηκα και ...

Τώρα τι; τώρα ποιός;

Γύρισα σπίτι , 4 τοίχοι δε με χωρούσαν , έφυγα για την παραλία με σκοπό να ηρεμίσω να νιώσω καλύτερα, να διαγράψω τις σκηνές βίας που είδα, τους υπερήλικες που έκλαιγαν, τα παιδάκια που τρομαγμένα ρωτούσαν τι έγινε, τους φίλους μου που έκλαιγαν και τον πατέρα μου που με κοιτούσε με μάτια γεμάτα θλίψη και απογοήτευση, μάταια δεν κατάφερα τίποτα οι εικόνες ήταν ριζωμένες βαθιά στο μυαλό μου και η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει από θλίψη. Τα μάτια δε γέμισαν , δεν έκλαψα ήμουν μουδιασμένη ή καλύτερα χαμένη ναι χαμένη έτσι ένιωθα. Μπήκα πάλι στο σπίτι, και με πίκρα συνειδητοποιήσα ότι δεν άλλαξε τίποτα. Για ύπνο ούτε λόγος ... ξέσπασα σε κλάματα για τρία μόνο λεπτά αναβιώνοντας στο μυαλό μου όλα αυτά που έχω ζήσει από τη Φιλαδέλφεια μέχρι το ΟΑΚΑ από τις μεγαλύτερες χαρές μέχρι τις μεγαλύτερες πίκρες όλα έντονα όλα δύνατα όπως άρμοζε. Θυμήθηκα τα βράδια που έφευγα από το ΟΑΚΑ απογοητευμένη , τα πρωινά της Κυριακής που ξυπνούσα με λαχτάρα να βρεθώ κόντα της.. μάταια τίποτα δεν άλλαζε! ...